Zo, dat was m’n eerste meerdaagse-festival-ervaring. En wat voor een!
Lekker vier dagen in het Belgische Werchter genoten van geweldige optredens
van onder andere Sigur Rós, Radiohead, The Verve, Nightwish en Mika
(z’n muziek is zó vrolijk dat je er gewoonweg in een stortbui voor
blijft staan/springen!). Natuurlijk werd er ook genoten van het lekkere
weer en van het feit dat je helemaal niks te doen hebt… Lekker relaxen
dus :-)

Op chronologische volgorde de bands en artiesten die ik heb zien optreden.
Er zijn ook nog wat foto’s
gemaakt
die ik op Flickr heb gezet (waarom Flickr? dan kan ik ook eens de last.fm
event tag gebruiken :D).

donderdag

  • Counting Crows.
    Leuk, maar ik vind ze niet helemaal iets voor de main stage van een
    festival; het moet in een intiemere omgeving of Adam Duritz moet niet zo
    emotioneel doen.
  • Mika. Kijk, dat past dan weer
    wél op een hoofdpodium. Wat zet die gast een show weg, zeg. Je
    hoeft helemaal niks om de muziek te geven om toch een leuke middag te
    hebben. Zelfs de regen boeide niks, je blijft gewoon kijken.

Omdat ik door de regenbui dus behoorlijk doorweekt was en het begon af te
koelen ging ik “even” terug naar de tent om me om te kleden en mét
de juiste spullen terug te komen. Bij de tent aangekomen ging ik eerst
liggen en ik kan me de eerste drie nummers van Lenny
Kravitz nog herinneren, om om half 12
te worden gewekt door de rest die terugkwam van
R.E.M.. Ikzelf was toen volledig verbaasd dat
het al donker was en realiseerde toen pas dat ik in slaap moest zijn
gevallen :D

vrijdag

  • Duffy. Schattig. Een beetje jammer dat
    het programmaboekje haar Amy 2.0
    noemt, want wat mij betreft is het gewoon
    Dusty 2.0.
  • The Verve. Blijk ik toch
    uiteindelijk meer van te kennen dan alleen Bitter Sweet Symphony, alleen
    weet je niet dat het van hen is. Leuke band, misschien nog es wat meer
    van beluisteren.
  • Neil Young. De gemiddelde leeftijd
    van het festivalpubliek was vandaag al wat hoger en Neil Young was de
    reden. Deze rocker op leeftijd zette een fijne show weg.
  • Moby live: remixed. Een complete omslag
    op Main Stage als de hyperactieve Moby het podium bestormt. Hij remixt
    zijn eigen repertoire tot soms onherkenbare nieuwe nummers. Natuurlijk
    vergezeld van een flinke beat die tot in de verre omtrek te horen valt,
    zoals op de camping. Inderdaad, voor het einde weggegaan, maar dat deert
    dus niet, want je hoort het toch wel :D

zaterdag

Eigenlijk dé dag van het festival vanwege die ene band…

  • The Hives. Wat een schreeuwerige
    zanger en overdreven gespeelde anti-autoritaire populairdoenerij, bah.
  • Kate Nash. Moet toegeven dat ik
    weinig heb meegekregen van het optreden, we zaten een beetje verderop en
    keken naar de schermen en luisterden met een half oor. Ik weet dus niet
    precies wat ik ervan moet vinden :)
  • KT Tunstall: Weer zo iemand
    waarvan blijkt dat je ’r allang kent van dat ene nummer Black Horse and
    the Cherry
    Tree
    en ook van Suddenly I
    See    . Leuk optreden.
  • Sigur Rós. Afgesproken
    voor de geluidstoren, helaas naast luidruchtige dronken Engelsen, dus na
    elkaar gevonden te hebben vrij snel verhuisd. De show is vernieuwd, weg
    is het gordijn, nieuw zijn lichtgevende bollen en kostuums die zo
    weggeplukt lijken uit Pan’s
    Labyrinth    .
    De hele dag was het al regenachtig, maar natuurlijk klaarde de hemel een
    half uur voor het optreden helemaal op en kregen we een prachtige rode
    avondlucht te zien, zoals het hoort bij Sigur Rós. De nieuwe
    nummers werden goed ontvangen, en bij het blije
    Gobbledigook vraagt
    Jónsi opeens “maybe you can klapp to that” (uiteraard met vet
    IJslands accent) aan het publiek… Wauw! Communicatie! Een doorbraak :D
    Gelukkig was Popplagið nog steeds de afsluiter, dus werden we met een
    knaller heengezonden. Een registratie van het concert is te vinden op de
    FTP-site van de
    band
    (ja, het is zo een van die bands die dat wel leuk vindt als mensen
    concerten opnemen!).
  • Radiohead. Begin van gezien, zag er
    veelbelovend uit, heel arty en het klonk ook erg goed. Het was alleen al
    een beetje een lange dag geweest en we waren weer best moe van het
    gesjouw de hele dag. Weer gold dat we op de camping alsnog alles konden
    volgen op de lichtshow na.

zondag

  • Anouk. De enige Nederlandse act op het
    festival had haar twee kinderen meegenomen voor de cute-factor. Knallend
    optreden. De kleine Benjamin mocht voordoen hoe het moet op een basgitaar
    en als hij vervolgens “nee” antwoordt als hij van het podium moet merkt
    Anouk op, “jee, wat een attitude zeg, van wie zou hij dat nou hebben?” :P
  • The Raconteurs. We zaten erbij
    en keken ernaar… Mjah, vond er niet zo veel aan eigenlijk.
  • Kaiser Chiefs. Hyperactieve
    Ricky Wilson leidt het publiek langs alle kanten van het podium en daar
    omheen. Op een gegeven moment is hij gewoon kwijt en vinden we hem even
    later terug in de geluidstoren om het podium eens vanuit het publiek te
    bekijken, “dat is m’n favoriete band daar… jammer dat er geen zanger
    is, misschien moet ik maar teruggaan”.
  • Underwold. Ik wilde hier eigenlijk
    heen gaan, maar de tent was overvol en buiten is het niet leuk. Na tien
    minuten ga ik terug naar het hoofdpodium.
  • Beck. Zij staan tegelijk met Underworld
    en hoewel de naam me wel iets zei realiseerde ik me niet dat ook dit weer
    zo’n band is waarvan je nummers kent zonder het bewust te weten. De
    zanger doet me denken aan de frontman van Dungen en ik bedenk dat ik die
    ook best eens live zou willen zien. Maar goed, in ieder geval was dit
    weer zo’n band waarvan je vindt dat je er eens wat meer van moet
    beluisteren. Ze spelen onder andere Everybody’s Gotta Learn Sometime van
    Korgis wat me bekend voorkomt, totdat ik me realiseer dat Krezip dat pas
    geleden nog heeft gecoverd. Verder opzoeken blijkt het de titelsong van
    Eternal Sunshine of the Spotless Mind te zijn (als Jim Carrey huilend in
    de auto de tapes aan het beluisteren is).
  • Nightwish. Terwijl zo’n 65000 man
    naar afsluiter dEUS gaan blijft een kleine
    2000 man in de marquee om de “Finse metal-goths” hun festival te laten
    afsluiten. En mooi is het, hoewel ik moet zeggen dat de nieuwe zangeres
    Anette Olzon het toch nét niet haalt bij de opera-geschoolde
    sopraan Tarja Turunen, maar het blijft prachtig. En leuk dat ik nog
    zoveel nummers herkende, ook al heb ik het al een tijd niet meer
    geluisterd. Met veel dubbele bass, pyrotechniek en snerpende gitaren,
    maar ook met piano sluiten ze een prachtfestival af.

maandag

‘s Ochtends staan we vroeg op om de spullen in te pakken en te verdwijnen
voordat de grote meute op gang komt. De tent kunnen we achterlaten in de
auto bij vrienden van Jolanda, dus dat scheelt weer een hoop sjouwwerk. Een
krappe drie-en-half uur treinen later kom ik m’n kamer binnen en zie ik
mezelf voor het eerst in vier dagen in de spiegel… Het lijkt wel of ik
een snelcursus zwerver gevolgd heb…

Volgend jaar weer? Of misschien een ander festival? De Metro heeft vandaag
Rock Werchter met Pinkpop
vergeleken,
ze komen er niet helemaal uit. Elk nadeel heb nou eenmaal z’n voordeel.